گاهی اوقات آن‌قدر در فناوری‌های جدید و مدرن غوطه‌ور هستیم که برخی مفاهیم و تعریف‌های ساده را فراموش می‌کنیم.

یک روز در حالی که داشتم چند فناوری فوق پیشرفته روترهای مش وای‌فای را با هم مقایسه می‌کردم و سعی داشتم بفهمم هر کدام چه راه‌کار اختصاصی برای پوشش دادن نقاط کور وای‌فای دارند؛ یکی از خواننده‌های سایت برایم کامنت گذاشت که «تفاوت مودم جیبی و رومیزی چیست؟»

ظاهرا این خواننده عزیز در مطالب سایت مرتبا با عبارت‌های «مودم همراه»، «مودم جیبی»، «مودم رومیزی»، «مودم روتر» و همانند این‌ها مواجه و ناگهان برایش سوال شده فرق این‌ها دقیقا چیست؟

همیشه حقیقت را باید گفت. خودم هم پس از دیدن این کامنت؛ مکث کردم و به فکر افتادم که چه تفاوت‌هایی میان مودم‌های جیبی با رومیزی هست؟

مودم جیبی

بدون اینکه بخواهم درگیر تعاریف خشک و پیچیده شوم؛ باید بگویم مودم جیبی در جیب جا می‌گیرد و مودم رومیزی باید روی میز باشد!

مودم‌های ۴G لزوما نباید همراه یا جیبی باشند و می‌توانند مانند روترهای بی‌سیم سنتی، بزرگ بوده و چندین آنتن داشته باشند.

مودم‌های همراه یا جیبی اندازه کوچک‌تر، وزن سبک‌تر، قابلیت حمل آسان‌تر، پردازنده و رم کمتر، بدون درگاه LAN یا حداکثر یک درگاه LAN، آنتن داخلی و البته قابلیت نصب آنتن خارجی، دارای باتری، دارای درگاه USB یا میکرو یواس‌پی برای شارژر، پشتیبانی کمتر از دستگاه‌ها یا کاربران به طور همزمان و وای‌فای ضعیف‌تر هستند.

یعنی به زبان ساده، برای کارهای موبیلیتی و همراه طراحی شدند. به راحتی درون کیف و کوله انداخته شده و همراه خود این طرف و آن طرف ببرید و بعد سریعا با فشردن یک کلید، روشن شوند و به شما اینترنت بدهند.

مودم‌های جیبی معمولا از باتری استفاده می‌کنند و آنتن‌های داخلی ۴G و وای‌فای آن‌ها قدرت کمتری دارند چون اکثر اوقات کاربران مودم را در نزدیکی خود یا لپ‌تاپ گذاشته و از اینترنت ۴G استفاده می‌کنند.

مودم رومیزی

برعکس مودم‌های جیبی، مودم‌های رومیزی طوری طراحی شدند که قدرت و امکانات بیشتری به کاربران بدهند.

اندازه بزرگ‌تر، وزن بیشتر، عدم استفاده از باتری و نیاز به برق برای روشن شدن، داشتن آنتن خارجی، تعداد درگاه‌های LAN و WAN زیاد، وای‌فای قوی‌تر با برد موثر بیشتر که از تعداد کاربر بسیار زیادی هم پشتیبانی می‌کند.

مودم‌های رومیزی ۴G برای استفاده در خانه یا دفتر کار توسط کسب‌وکارها مناسب است. معمولا کاربران خانگی سراغ این مودم‌ها نمی‌روند چون نیازی به این همه امکانات و قابلیت‌ها ندارند و ترجیح می‌دهند بیشتر یک مودم کوچک قابل حمل داشته باشند.

مودم‌های رومیزی اجازه نصب دستگاه‌های دیگر با کابل شبکه را به اینترنت می‌دهند و امکان تعویض و ارتقای آنتن خارجی دارند.

مودم دانگل

اگر یک مودم جیبی با درگاه USB به لپ‌تاپ یا کامپیوتر متصل شود؛ اصطلاحا به آن مودم دانگل گفته می‌شود. بنابراین؛ یک مودم دانگل همان مودم جیبی است که باید به دستگاه دیگری از طریق درگاه USB متصل شود.

مودم‌های دانگل می‌توانند از مودم‌های جیبی هم کوچک‌تر بوده و دیگر نیاز به باتری هم ندارند چون به طور مستقیم از انرژی لپ‌تاپ و کامپیوتر تغذیه می‌کنند. مودم‌های دانگل از آنتن، وای‌فای و امکانات به مراتب محدودتری استفاده می‌کنند.

نکته مهم: تفاوت مودم‌های جیبی و رومیزی و دانگل در اندازه و وزن، امکانات و قابلیت‌ها است. تمام این مودم‌ها با اینترنت و سیم‌کارت‌های اپراتورهای موبایل ایران سازگاری دارند و برحسب نوع تراشه مودم می‌توانند از اینترنت ۳G و ۴G یا LTE ۴.۵G پشتیبانی کنند.